Connect with us

Hi, what are you looking for?

บทความบันเทิง

ค้นความเป็นที่สุดในค่ำคืนสนุกสุดขีดของ ‘บุ๋น – เปรม’

ปล่อยใจไปกับค่ำคืนสนุกสุดขีด ของ 2 หนุ่ม ‘บุ๋น – นพณัฐ กันทะชัย’ และ ‘เปรม – วรุศ ชวลิตรุจิวงษ์’ พร้อมค้นเรื่องราวสุดแพรวพราวและความเป็นที่สุดของพวกเขาเมื่อต้องอยู่ในปาร์ตี้

ติดตามคอนเทนต์สุดเอ็กซ์คลูซีฟของ ‘บุ๋น – เปรม’ ในโปรเจกต์ #bilibilixmadan ได้ที่ช่อง Bilibili สายวาย

บุ๋น นพณัฐ – เปรม วรุศ

แนะนำตัวหน่อย

บุ๋น: สวัสดีครับ ผม บุ๋น นพณัฐ ครับ
เปรม: สวัสดีครับผม เปรม วรุศ ครับผม
บุ๋น: เรียกว่าสนุกและเหมือนได้รียูเนียนด้วย  เพราะจำได้ว่าเราเคยได้ถ่ายปกของ madan ไป 2 ปีแล้ว เป็นปกที่ 2 ของ madan เลย
เปรม: เหมือนได้กลับมาทำงานกับทีม madan อีกครั้งนึง แล้วด้วยครั้งนี้เราถ่ายธีมแบบปาร์ตี้ด้วย ก็ยิ่งสนุกครับ
บุ๋น: ที่จริงตอนแรกมันก็ยังไม่ได้เลอะขนาดนี้นะครับ แต่ทีมงานซนนิดนึงก็เลยโปรย ๆ เล่น ๆ กันไป
เปรม: อีกอย่างคือมันเป็น After Party 
บุ๋น: เขาก็จะเริ่มตั้งแต่ตอนแรกว่า มาถึงงานแล้วยังไง ตอนแรกก็ใส่สูท สักพักนึงเริ่มเละ
เปรม: เริ่มเละ เริ่มเปลี้ย ก็อย่างที่เห็นล่ะครับ ตอนหลังสุด After Party ก็สภาพเป็นแบบนี้ครับผม

ช็อตที่ประทับใจที่สุด

บุ๋น: ประทับใจเหรอ
เปรม: ของผมก่อนแล้วกัน ประทับใจช็อตบีบเค้กครับผม กับกินเค้ก หนึ่งเลย อร่อย สองคือ เหนียวดี
บุ๋น: เปรมเขาเป็นคนไม่กินเค้กนะ เขาไม่กินของหวาน
เปรม: ใช่ครับ แต่เมื่อกี้กินไปหลายคำเลยนะ เพราะว่า กำไว้แบนนี้ แล้วก็ ทำแบบนี้
บุ๋น: เขาเรียกว่า ทุ่มทุนสร้าง เพื่อ Bilibilixmadan อะ ลูกค้าเข้า
เปรม: ของ พี่บุ๋นล่ะ
บุ๋น: ของบุ๋นเหรอ บุ๋นชอบเทียน เอาเทียนมาคาบใส่ปาก ชอบเพราะมันหยดใส่มือแล้วมันสะดุ้งดี
เปรม: อ๋อ
บุ๋น: ใช่

ช็อตที่ประทับใจของอีกฝ่าย

เปรม: ของผมที่ประทับใจพี่บุ๋น ขอเลือกเป็นเซ็ตแรกเลยที่ใส่สูท คือนาน ๆ ที ด้วยความที่เราไม่ค่อยได้ถ่าย (บุ๋นพยักหน้าแกล้ง) โอเค ไม่เลือกละ
บุ๋น: โอ๋ ๆ ๆ
เปรม: คือด้วยความที่นานๆทีเราได้เห็นพี่บุ๋นถ่ายชุดที่เป็น ทักซิโด้ ใช่มะ 
บุ๋น: ใช่ๆๆๆ
เปรม: มันก็เป็นภาพที่เราไม่คุ้นชิน นานๆทีพอได้เห็นก็ เออ มันเท่ดี อะไรแบบนี้
บุ๋น: ของเปรม บุ๋นชอบซีนสุดท้ายนี่แหละ ที่เค้ากำเค้ก น่ารักดี 
เปรม: เลอะมาก 
บุ๋น: จริง แต่หล่อ หล่อมาก นึกว่าไอดอล
เปรม: อ่อ !#@$@%@$^%& พูดไทยไม่ได้แล้วเนี่ย

เล่าปาร์ตี้ในความทรงจำที่เราคิดว่า โคตรสุด

บุ๋น: มันสุดหลายงานเหลือเกิน นับยากอะ เกิดมา 27 ปี แล้วมันก็ต้องมี เห้อ อันไหนนะ มันเยอะอะ เอาเป็นช่วงมหาวิทยาลัยอะ ผมตอนช่วงรับปริญญาเสร็จ หลังซ้อมรับปริญญา เค้าจะมีแบบงานเลี้ยง กินกัน ปิดร้านเลี้ยง ก็ กิน ๆ ๆ กันไป เริ่มกินกันทุ่มนึงจำได้ว่าภาพตัดไปตั้งแต่ประมาณ 4 ทุ่ม คือ ตัดเร็วมาก วันนั้นเพื่อนบอกว่าจริง ๆ ไปต่อกันอีกหลายที่มาก แต่ไม่รู้ตัวเลย เพราะ

เราภาพตัดตั้งแต่ร้านแรกแล้ว ผลสุดท้ายคือไปจบอยู่ตรง โชคชัยสี่ ตรงหน้าท่อน้ำ เพื่อนอะรู้ว่าบ้านเราอยู่ตรงโชคชัยสี่ แต่เราไม่สามารถบอกทางเพื่อนต่อไปได้ว่าบ้านเราอยู่ตรงไหน เลยไปกองอยู่ตรงหน้าท่อน้ำ สุดท้ายเพื่อนก็โทรหาแม่จนไปส่งถึงบ้าน โดนด่ายับ ยับเยินเลยจำได้วันนั้น

เปรม วรุศ

เปรม: ผมว่าก็สมควรโดนนะ
บุ่น: และพีคกว่านั้น
เปรม: ยังไงฮะ
บุ๋น: เมาไม่ได้สติใช่มั้ย คือห้องแม่จะอยู่ตรงนี้ ห้องบุ๋นจะอยู่ตรงนี้ ปกติบุ๋นนอนหอ เราคุ้นกับการที่ห้องเรา เดินออกไปเลี้ยวขวาจะเจอห้องน้ำ พอกลับไปอยู่บ้าน เลี้ยวขวา เจอห้องแม่ ฉี่ใส่เตียงแม่ แม่นอนอยู่ แบบ อะไรอุ่นๆ บุ๋นนนนนนนนนนน! แบบ ยับ โดนด่ายับเลย หลังจากนั้นก็แบบ เพลา ๆ ลงหน่อย ใช่ น่าจะพีคสุดแล้วล่ะในชีวิต
เปรม: เมื่อกี๊เหมือนพี่บุ๋นเผาตัวเองยังไงก็ไม่รู้บุ๋น: มันพีคไง พึคจริง เรื่องนี้อะ แล้วไม่ใช่รอบเดียวนะ หลายรอบ
เปรม: อ๋อ หลายรอบด้วย ถือว่าสุดมาก ของผมเหรอ ไม่มีแบบสุดแบบนั้นอะดิ ของผมแบบว่า ถ้าสมมติพูดถึงการไปสังสรรค์เนี่ย ผมชอบแบบกลับไปแบบยังมีสติอยู่ ไม่เคยภาพตัด แบบอยู่ ๆ วาร์ปไปอีกที่นี่ไม่เคย
บุ๋น: มีวันนั้นไปกินที่บ้านพี่นิว ที่แบบเต้น ดึ๋ง ๆ ๆ ๆ
เปรม: อันนั้นเบ ๆ พี่ ผมว่า คือมันยังไม่ถึงขั้นไปหนัก แบบไม่รู้ว่าฉันเป็นใครละ ทิ้งตัว ผมไม่ชอบปาร์ตี้แบบนั้น ของผมเรียกว่าเบสิกแล้วกัน แบบไปสังสรรค์ ไม่ได้มีอะไรที่เป็นวีรกรรมที่แบบ โอ้โห เล่าให้ลูกฟังได้
บุ๋น: ดีแล้ว อย่าทำตาม

แล้วถ้าต้องเลือกจัดปาร์ตี้เอง แบบไม่มีข้อกำหนดเลยนะ จะเลือกจัดธีมอะไร

เปรม: เคยเห็นในฝั่งต่างประเทศนะ ที่เค้าจัดปาร์ตี้กันแล้วแบบ สมมติ พี่เป็นเพื่อนผมใช่ปะ ผมจัดปาร์ตี้อยู่บ้านผม พี่มาบ้านผม พี่ชวนเพื่อนพี่มาอีก เพื่อนพี่ก็เอาเพื่อนพี่มาอีกเรื่อย ๆ จนแบบ ร้อยสองร้อยสามร้อยคนอะไรอย่างนี้
บุ๋น: เฮ้ย นี่เพื่อนเยอะนะรู้ยัง
เปรม: อยากจัดแบบนั้น แบบว่าถ้าจะพังก็พังไปหมดเลย
บุ๋น: แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะ แล้วบ้านล่ะ
เปรม: ก็บ้านเราไง
บุ๋น: อ๋อ
เปรม: ก็ช่างมัน ผมว่าน่าลองดี
บุ๋น: น่าลองๆ ยินดีให้ลองแต่ไม่คิดจะทำตาม ของบุ๋นเหรอ ที่จริงเราเป็นคนชอบความชิลล์ แค่มีกีตาร์โปร่งคนละตัวแบบนั่งดีดกีตาร์ ฟังเพลงอะไรแบบนี้ แต่หนึ่งอย่างเลยเวลาปาร์ตี้ ที่อยากให้มีคือ เราจะตั้งไว้ข้างหน้าเลยคืนนึงคนละกลม จะได้ไม่ต้องเกี่ยงกันว่าใครกินมากกินน้อย ใครกินหมดน้อยนั่นแหละคือกินน้อย เท่านั้นแหละ แค่นั้นล่ะฮะที่อยากทำ แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครทำกะบุ๋น
เปรม: ฟีลทรมานตัวเองเหมือนกันนะ
บุ๋น: ไม่ คือ พอแบบ พอเมา เฮ้ย อ่อนว่ะ กินน้อยว่ะ ก็นี่แหละ คนละขวดไปเลย รู้กันไปเลย

ขอเล่นมินิเกม ให้ทั้งสองคนโหวต ใครเป็นที่สุดในโจทย์ ที่ Bilibili และ madan ให้

บุ๋น – เปรม: ได้ครับ
madan: แต่ว่า ตอบแล้วต้องอธิบายเหตุผลกันด้วยนะ
บุ๋น: อ่า
madan: แล้วถ้าสองคนเถียงกัน ไม่เป็นเอกฉันท์ เล่ามาทั้งคู่ค่ะเดี๋ยว madan กับ Bilibili จะตัดสิน
บุ๋น: น่าจะคำตอบเป็นเอกฉันท์ทั้งคู่ครับ
madan: จะมีเหตุการณ์สมมติ หรือว่าเป็นเรื่องราวสมมตินะคะ แล้วก็ตอบมา พร้อมกับเล่าเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้นนะคะ
บุ๋น: ได้ครับ
เปรม: ครับผม
madan: พร้อมไหมคะ
บุ๋น – เปรม: พร้อมครับ
madan: ข้อแรกค่ะ

ระหว่าง บุ๋นกับเปรม ใครจะเป็นคนที่โดนชวนไปงานปาร์ตี้มากกว่ากัน

บุ๋น: (ขำและยกมือ)
เปรม: พี่บุ๋นครับผม
บุ๋น: เป็นคนชอบสังสรรค์ เป็นคนชอบแบบ… เป็นสัตว์สังคมครับผม สัตว์สังคม ชอบไปเจอคนเยอะ ๆ อะไรอย่างนี้ ยิ่งแบบปาร์ตี้ที่ชอบ ไปงานกับลูกค้า จะมีอาร์ฟเตอร์ปาร์ตี้ เราก็ไปจอย จะได้เจอสังคมใหม่ ๆ ในอาร์ฟเตอร์ปาร์ตี้ ได้เจอคนโน้น คนนี้ แล้วเรารู้สึกชอบ ใช่ครับผม
madan: แล้วตัดภาพไปคนนู้นทำไง?
บุ๋น: ก็อยู่แปปนึง 
เปรม: อยู่แปปนึง แล้วก็กลับ ส่วนใหญ่ ไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่ หมายถึงว่า ปาร์ตี้กับคนที่เราไม่ได้สนิทมาก ใช่ครับ
madan: งั้นข้อแรกก็คือพี่บุ๋นถูกชวนไปงานปาร์ตี้มากกว่า
บุ๋น: ใช่ฮะ
เปรม: ครับผม

เมื่อเข้าไปในงานคนที่พุ่งไปโซนดริ้ง และจอยแบบเกินต้านนั่นก็คือ

เปรม: ไปฮะ (ชี้ไปทางบุ๋น)
บุ๋น: (ขำ) ไม่
เปรม: เอาจริงธีมวันนี้ ไม่ต้องเอาผมมาก็ได้ เอามาแค่พี่บุ๋นก็พอ
บุ๋น: กราบคุณผู้ชมทางบ้าน ผมไม่ได้ขี้เมาขนาดนั้นนะครับ ผมแค่เป็นคนชอบสังสรรค์เฉย ๆ  คือแบบเรา เข้าไปในงานปาร์ตี้แล้วเราอยากได้ฟีลของมัน อย่างน้อย ถือได้แบบจิบ ๆ ไปเรื่อย ๆ สักพักเริ่มขอเพิ่ม ขอเพิ่ม พี่เอามาทั้งขวดเลยแล้วกัน ไม่พอละ อะไรแบบนี้ แต่จริง ๆ ไม่ใช่ถ้าเป็นงานสังสรรค์แบบเจอผู้ใหญ่ เราก็จะค่อย ๆ กิน  เน้นการคุย เพื่อสร้างสัมพันธ์มากกว่า

madan: เปรมเคยอยู่ในช่วงเวลา ที่เค้าแบบดริ้งเกินต้านจอยสุด ๆ ไหม
เปรม: โอ้ย อยู่บ่อยครับ อยู่ทุกเหตุการณ์ จน เอ้ยแยกกันกินดีกว่า เดี๋ยวจะหนักกันเกินไป คือผมเป็นคนที่ สมมติไปกินแบบนี้ ถ้าดื่มจริง ๆ ผมจะไม่ค่อยแข่งกันกิน ไม่รู้ว่าเพื่ออะไร หมายถึงว่าจะไปทรมานตัวเองทำไม อยากไปกินในสิ่งที่ผมอยากกิน แค่นั้น แต่ถ้าคนที่เขาชอบอะ ผมก็ต้องเอ้ย เต็มที่ แต่ว่าดูแลตัวเองด้วยนะ
บุ๋น: เค้าบอกว่าแบบ
เปรม: ใช่
บุ๋น: ไปก็ดูแลตัวเองด้วย 
เปรม: คือถ้าจะไปกิน เราไม่มีสิทธิ์ห้าม เราแค่ มีอะไรให้ช่วยเหลือบอกได้ ถ้าจะกินเยอะ กินน้อยอะไรก็ ดูแลตัวเอง แค่นี้พอฮะ

คนที่จะหามุมเงียบ ๆ แล้วนั่งเล่นมือถือถ้าไม่จอยกับปาร์ตี้คือ

เปรม: ผมว่าผมเลยฮะ
บุ๋น: เปรม
เปรม: ชัวร์ คือสมมติว่าไปเที่ยว ไปเจองานที่มันไม่จอย คืออยู่อะอยู่ได้แต่ว่า ก็ไม่ได้จอย ถ้ากลับได้ก็คงกลับดีกว่าครับผม
บุ๋น: กลับบ้านไปเล่นแมวดีกว่า
เปรม: กลับบ้านไปหาแมวดีกว่า

คนที่ยังไงก็จอยแบบเต็มเอนเนอร์จี้ ถึงปาร์ตี้จะไม่สนุก

เปรม: คนนี้เป็นคนสร้างสีสันนะ จะบอกให้ พี่บุ๋นเลย
บุ๋น: ไม่ที่จริงถามบุ๋นอย่างเดียวเลยก็ได้ไม่ต้องถามเปรมหรอก
เปรม: ผมรู้สึกว่าคนที่มี มีการเข้าสังคมเก่ง เขาจะเป็นคนที่สามารถสร้างบรรยากาศ ในวงสนทนาหรือวงอะไรสักอย่างได้ดี อย่างเช่นพี่บุ๋น สมมติว่า ไปกินพี่บุ๋นจะมีการบิ้วขึ้นมา ทำให้คนสนุกขึ้นได้อะไรแบบนี้ครับ

คนที่จะมีคนเดินเข้ามาชนแก้วด้วยเยอะที่สุด

บุ๋น: เอ~
เปรม: พูดยาก พูดอยาก
บุ๋น: อันนี้ ต้องแข่งกันหน่อย
madan: เออออออ
เปรม: ผมว่าผมก็พอควร
บุ๋น: เอ้ยยยยย เอาเส้
madan: เพราะเรารู้จักคนเยอะทั้งคู่
เปรม: มันแค่มีช่วงเวลานึงในชีวิต ที่เราเพิ่งได้ลองอะไรใหม่ ๆ เพิ่งได้เข้าสังคม รู้สึกว่า อยากลอง ไปตรงนี้ดู ไปเจอคนใหม่ดูครับ แต่ถ้าถามว่าใครมาชนแก้วเยอะกว่า ตอบไม่ได้จริง ๆ พูดยาก
บุ๋น: ยาก
madan: อันนี้ก็ถือว่าให้ เท่ากัน
บุ๋น: เสมอ
เปรม: เสมอครับเสมอ

คนที่อยู่ในปาร์ตี้แล้ว คิดว่าน่าจะต้องโดนเฟิล์ท (จีบ) ไม่พักเลย

บุ๋น: อะไรคือเฟิล์ท
เปรม: จีบเหรอ
madan: โดนมอง โดน เหล่ เห้ยเธอ อะไรแบบนี้
เปรม: (ขำ) เอ่อออ
บุ๋น: ไม่รู้อะ ไม่รู้อะ คือเอาจริง ๆ อย่างบุ๋นเดินเข้าร้าน บุ๋นก็เดินก้มหน้าของบุ๋นไปเรื่อย หาเพื่อนอย่างเดียว เราไม่ได้ไปจุดโฟกัสว่า ใครมองเราวะ ใครมองเรา ไม่ได้ขนาดนั้น ใช่ครับผม
เปรม: ไม่รู้ตัว อาจจะมีเยอะมากก็ได้ แต่ว่าไม่รู้ตัว
madan: เปรมอะ
เปรม: ผมไม่รู้เหมือนกันอะ
บุ๋น: โห
เปรม: ไปบางทีเราก็ไปหาเพื่อน
บุ๋น: เค้าใส่ใจอะไรรอบข้างบ้างดีกว่า
เปรม: (ขำ) อะไรนะ
บุ๋น: เหมือนตาตรงแบบนี้อย่างเดียว ไม่ได้มองอะไรนะ หันไปทั้งตัวแบบนี้อย่างเดียว
เปรม: ไม่คือ มันแล้วแต่ช่วงอายุผมว่า สมมติว่าถามผมตอนนี้ ผมก็คงแบบ ไปก็คงแบบ พูดคุยกับเพื่อน ไปเจอเพื่อนดีกว่า แต่ถ้าสมัยก่อนก็อาจจะมีบ้างครับผม
บุ๋น: ธรรมดา
เปรม: ธรรมดา
madan: ถ้างั้นสลับกัน คิดว่าใครที่เดินเข้าปาร์ตี้แล้วจะเช็คเรตติ้ง
บุ๋น: เหมือนกันตอบคำถามเดิม คือมันเป็นช่วงอายุมากกว่า ถ้าสมัยมหาลัยก็อาจจะมีบ้าง เอ๊ะ คนนี้ดีอะไรอย่างนี้ ใช่
เปรม: อะไรนะ คนนี้อะไรนะ
บุ๋น: คนนี้ดี ดีอะไรอย่างนี้ แต่เราก็ไม่ได้ไปรุกล้ำอะไรเค้า ก็มองแบบอะไรแบบนี้ใช่
เปรม: เป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน
บุ๋น: กัลยาณมิตรที่ดี
เปรม: กัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน ผมก็เหมือนพี่บุ๋นก็ตามช่วงอายุ คือเอางี้ เอาช่วงไหนดีกว่า เอาช่วงไหน
บุ๋น: มีช่วงพีคไหม
เปรม: ช่วงพีคผมว่าผมก็หนักเรื่องอะไรพวกนี้ ผมก็หนักพอสมควร มันก็จะมีความแบบวัยรุ่นหน่ะ เก็ตปะ พี่บุ๋น ก็เดินเข้าไปแบบว่า เห้ย อะไรแบบนี้
บุ๋น: อยากรู้จัก อยากชนแก้วหน่อย ขอชนแก้วหน่อย
เปรม: ไม่มันจะเป็นฟีลแบบ มันแอบมีฟีลแบบเช็คเรตติงเบา ๆ พอเราไปกับเพื่อนที่แบบว่า หน้าตาดี ผมก็สังเกตดูเพื่อนแล้ว พฤติกรรมส่งมาถึงเรา
บุ๋น: เราก็อาศัยบารมีเพื่อน ขอเกาะซะหน่อย ขอเกาะไปด้วยหน่อย
เปรม: มันก็จะมีบ้างตามช่วงอายุคน

madan: ขอช่วงอายุที่เขาเช็คเรตติ้งหน่อย เวลาเช็คเรตติ้งในปาร์ตี้เขาทำกันยังไง
บุ๋น: ถ้าสมัยก่อนเขาก็ขอเบอร์ป่ะ ขอ PIN BB ก่อนอ่ะ จะเขยิบขึ้นมาหน่อย
เปรม: โห พี่บุ๋นเป็น PIN BB เหรอ
บุ๋น: ใช่
เปรม: PIN BB ผมอยู่ ป.6 เองนะ
บุ๋น: จริงป่ะเนี่ย อ่าวแรง มันก็ห่างกันไม่กี่ปีนะเปรม PIN BB ประมาณนั้น
เปรม: ตอนนั้น ม.4 ม.5 
บุ๋น: ไม่ ตอน ม.4 ม.5 จะเริ่มเป็น Iphone แล้ว Iphone รุ่นแรก ๆ เลย จากขอ PIN อีกหน่อยขอเบอร์ อีกหน่อยก็ขอ ID LINE อะไรอย่างนี้ แต่แรก ๆ จะเป็นขอเบอร์บ้าน
เปรม: ผมชอบ ผอมชอบความคลาสสิคของพี่
บุ๋น: ใช่ไหม ขอเบอร์บ้าน
เปรม: ไม่ขอ HI5 แล้วอ่ะ MSN อย่างนี้
บุ๋น: ทุกวันนี้ยังอยู่เลยนะ HI5  
เปรม: เหรอ
บุ๋น: จริง ๆ อยากเปิดให้ดูมากเลยว่า โห เมื่อก่อนขนาดไหน มีใส่เพลงด้วย
เปรม: จริงเหรอ
บุ๋น: แล้วยิ่งเมื่อก่อน MSN นี่มีตัวอักษรทุกตัว อีโมชัน อีโมจิ มีหมด อ่านไม่รู้เรื่องอ่ะ
เปรม: สุดยอด ยุคผมมันแบบ เรื่องโซเชียล เรื่องการสื่อสารมันง่ายแล้วไง ถ้าสมมติเราลองไปปาร์ตี้ด้วยกันแล้ว สิ่งแรกง่าย ๆ คือการมองตากัน คือเหมือนกับว่า มันก็ไม่ได้เชิงอ่อย แต่เรา
บุ๋น: ถ้าเราสนใจเราจะ
เปรม: มองให้รู้ว่าเราจะมอง ใช่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าแบบ (ทำหน้าจ้อง) อะไรแบบนี้นะ 
เราอาจจะแบบว่ามองให้เขารู้ว่าเรามอง
บุ๋น: จิบบ้าง หันไปมองบ้าง
เปรม: ใช่
madan: ไหนลองมองให้ดูหน่อย
เปรม: จริง ๆ ก็มองแบบปกติ สมมติว่าเราคุยกับเพื่อนอยู่แบบเฮฮา แล้วหันไปมองเขา เขาอาจจะแวบมา 
บุ๋น: ส่งมาดี เอ้อ
เปรม: แล้วเราก็อาจจะแบบอะไรอย่างนี้ เขาจะได้รู้ตัวว่าเรามอง คือเราอยากให้เขารู้ว่าเรามอง มันก็คือทริคเล็ก ๆ น้อย ๆ 
บุ๋น – เปรม: ในช่วงพีค

ใครคือคนที่คอยตามห่วง ตามห้าม ไม่ยอมให้ทำอะไรเพี้ยน ๆ 

เปรม: ผมว่าพี่บุ๋นนะ
บุ๋น: อันนี้บุ๋น บุ๋นเป็นคนห้าม
เปรม: พี่บุ๋นเป็นคนห้ามนะ แต่ถ้าเขาไม่เพี้ยนอยู่ ถ้าพี่บุ๋นเพี้ยนก็เพี้ยนไปหนักเลย
บุ๋น: ก็หนักกว่าซะส่วนใหญ่
เปรม: แต่ถ้าวันไหนพี่บุ๋นห้าม ก็คือแบบ เอออย่างนี้นะ อย่างนี้นะ 
บุ๋น: จะคอยห้ามเขา นู่น นี่ นั่น
เปรม: กลับบ้านยังไง เดี๋ยวไปส่งอะไรอย่างนี้ เป็นห่วงคนที่แบบมาด้วยกัน กลับยังไง เทคแคร์ แต่ถ้าวันไหนเพี้ยนหนักก็คือ ไปสุดครับ
บุ๋น: เพี้ยนจริง
เปรม: ผมก็ต้องแบบว่า คาถานินจา แวบหายตัวไป บ้ายบายนะพี่ 
บุ๋น: งงไปหมด

ใครจะเป็นคนที่ชวนกลับบ้านก่อน

เปรม: ผมว่าผมนะ 
บุ๋น: อื้ม น่าจะใช่ เฮ้ยแต่
เปรม: ถ้าเทียบกับผมนะ
บุ๋น: ไม่แน่ พี่ว่าพี่ 
เปรม: จริงเหรอ
บุ๋น: อย่างเมื่อก่อน
เปรม: ผมไม่เคยอยู่ถึงเช้าเลยนะ 
บุ๋น: ไม่ถ้าแบบ อ่อ หมายถึงปาร์ตี้ใช่ไหม 
เปรม: ผมไม่เคยอยู่แบบถึงเช้าเลยนะ
บุ๋น: ใช่ ๆ จะเป็นเปรมที่กลับก่อน
เปรม: ผมจะกลับก่อนตลอด ส่วนใหญ่ ปวดหลังครับ
บุ๋น: จะเป็นบุ๋นที่ลากยาว ๆ หลับไปแล้วน็อคนึง ก็ตื่นขึ้นมากินต่อ
เปรม: มันเคยไปอยู่จุดที่แบบว่า เรายืน ไปจนสนุกพอแล้ว แล้วพอเรามาเที่ยวตอนอายุเท่านี้ ไปแล้วมันจะเป็นฟีล ปวดหลัง ปวดขา มันเหนื่อยแล้วอ่ะ ไม่ไหว มันจะไปฟังเพลง บึ๊ม ๆ ๆ ไม่เอา รำคาญแล้วอ่ะ ใช่แล้วตอนนี้เราทำงานด้วย แล้วตื่นมาอีกวันนึงแฮงค์งี้
บุ๋น: มันทรมาน หน้าโทรม นู่น นี่ นั่น
เปรม: ทรมาน มันรู้สึกว่าเหนื่อย ใช้พลังงานเยอะ
บุ๋น: ใช่
เปรม: ทำไมเราพูดให้ตัวเองดูแก่จังอะพี่ 
บุ๋น: โหย สภาพเนอะ
เปรม: เรายังหนุ่มอยู่
บุ๋น: วันก่อนออกงานยังนั่งรถเข็นอยู่เลย
เปรม: อ่อพี่ (หัวเราะ)
บุ๋น: ยังใส่ไม้ดามแขนอยู่เลย
เปรม: อย่างนี้เลย ไปล่ะ

Model : Boun Noppanut Prem Warut
Photographer : BoydFoto Sathianpong
Make up : Nattapoom Liangchue
Hair : Kitchakorb Siriaritsara
Stylist  : Patipan Jaksukan
Editor-in-Chief : Natthida Ratchawong
Producer : Ployrawee Choksuchanun
Content Creator : Aditchaya Sukprasert, Palita Iamnoppakhun

บทความที่เกี่ยวข้อง

Click to comment

You May Also Like

Daily Update

ก้าวเข้าสู่เดือนมิถุนายน...

บทความบันเทิง

ทุกวันนี้ซีรีส์ดังหลาย ๆ...

Activity

ชาวด้อมเคลียร์คิวให้ว่าง...

Clips

เมื่อเด็กดันสุดปั่น เจอก...

©copyrights 2020 Show No Limit Co., Ltd. All Rights Reserved.

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

ตั้งค่าความเป็นส่วนตัว

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

อนุญาตทั้งหมด
จัดการความเป็นส่วนตัว
  • คุกกี้ที่จำเป็น
    เปิดใช้งานตลอด

    ประเภทของคุกกี้มีความจำเป็นสำหรับการทำงานของเว็บไซต์ เพื่อให้คุณสามารถใช้ได้อย่างเป็นปกติ และเข้าชมเว็บไซต์ คุณไม่สามารถปิดการทำงานของคุกกี้นี้ในระบบเว็บไซต์ของเราได้

  • คุกกี้เพื่อการวิเคราะห์

    คุกกี้ประเภทนี้จะทำการเก็บข้อมูลการใช้งานเว็บไซต์ของคุณ เพื่อเป็นประโยชน์ในการวัดผล ปรับปรุง และพัฒนาประสบการณ์ที่ดีในการใช้งานเว็บไซต์ ถ้าหากท่านไม่ยินยอมให้เราใช้คุกกี้นี้ เราจะไม่สามารถวัดผล ปรังปรุงและพัฒนาเว็บไซต์ได้

บันทึก